Puśćcie mnie!
Zejdźcie ze mnie!
Jezus powiedział: „Musicie stawiać mnie przed innymi
i przed sobą samym”.
Taki wymóg stawiała swoim członkom partia Hitlera.
Partia nazistowska musiała być ważniejsza
niż ojciec, matka, brat, siostra czy własne życie.
To było przymierze, przysięgano.
Ale prawdziwe dzieło jest niewidzialne.
Szerzy się, nie zwracając na siebie uwagi.
Im bardziej organizacja jest niewidzialna, tym większy będzie jej wpływ.
Oskarżą mnie, że zdradziłem ich zaufanie.
Rzeczywiście to dla nich zdrada.
Chcą być sekretną, niewidzialną organizacją.
Napisałem o nich dwie książki.
Ale w tej historii nie chodzi o moje osobiste doświadczenie.
Dużo czasu zajęło mi zrozumienie tego, czym jest Rodzina
i jaki wpływ wywierała na przywódców USA.
Ich macki sięgały wielu miejsc na świecie.
Spotykali się z prezydentami i szefami rządów,
by szerzyć w świecie swoją wizję Jezusa.
W dorocznym Krajowym Śniadaniu Modlitewnym w Waszyngtonie
uczestniczyli wszyscy prezydenci od Eisenhowera.
Chcę podziękować wszystkim, kongresmenom i nie tylko,
za organizację tego wydarzenia.
Mówili, że to najpotężniejszy człowiek, o którym nikt nie słyszał.
Jest jak Czarnoksiężnik z Oz.
Chciałbym opowiedzieć więcej, ale skuteczność zawdzięczamy dyskrecji.
Jeśli dotrzemy do przywódców, to cały naród pójdzie za Chrystusem.
Pojawił się pomysł: może zamieszkamy razem?
W Waszyngtonie należałem do grupy C Street.
Gubernator Mark Sanford, senator John Ensign zamieszani w skandal...
Wykonują Dzieło Boże w świecie szatana.
Spotykaliśmy się z okropnymi ludźmi.
Dyktatorami, mordercami i złodziejami.
Gdybym był agentem wpływu z innego kraju,
właśnie takie spotkania chciałbym wykorzystać.
Wszyscy położyli dłonie na prezydencie elekcie.
Rodzina właśnie na to czekała.
Zesłał go Bóg.
Mówią, że liczy się wiara,
ale oni wszyscy dobrze rozumieją,
że tak naprawdę chodzi o władzę.
Mieszkałem z nimi,
modliłem się z nimi w ich centrali, w siedzibie ich władz.
Przychodzili kongresmeni, senatorowie, światowi przywódcy.
Niewidzialna organizacja, która ukrywa się przed nami od 80 lat.
Ludzie dopatrują się w tym czegoś mrocznego.
Że to musi być spisek.
To zwykła bzdura.
To przykład patologicznych powiązań między państwem a Kościołem.
Wzór pokornego przywództwa, którego świat wcześniej nie znał.
To psucie demokracji.
To wola Boża.
Świat desperacko tego potrzebuje.
NETFLIX — ORYGINALNY SERIAL DOKUMENTALNY
Zapomnicie o wszelkich troskach.
O wszelkich rozczarowaniach.
Przyjęliśmy program ogólnoświatowej krucjaty duchowej.
Nigdy wcześniej nie byłem tak pewny tego,
że jesteśmy dziećmi Bożymi.
Tylko jedno możemy zabrać ze sobą, przechodząc przez te wrota.
Możemy zabrać tych, których przywiedliśmy do Pana.
Bójcie się go. Kochajcie go.
Oddajcie się mu bezgranicznie.
Wtedy staniecie się Jego uczniami.
To, co zaczęliśmy, dokończymy.
CZEŚĆ PIERWSZA ZANURZENIE
Już jako młodego chłopaka fascynowało mnie to,
że toczy się walka między dobrem a złem.
Co dzień stawiamy czoło siłom zła.
Siły szatańskie działają w naszym życiu.
Musimy być czujni.
Czyni to życie młodego chłopaka dużo bardziej przerażającym.
Ale też ekscytującym.
Moja matka zmarła młodo na raka piersi.
Byłem wtedy małym dzieckiem.
Wychowała się w rodzinie umiarkowanych zielonoświątkowców.
Na łożu śmierci zapraszała do siebie
ludzi różnych wyznań, by się z nią modlili.
Zauważyłem, że niektórzy modlili się o zbawienie jej duszy,
o to, by na łożu śmierci przyjęła ich wiarę.
Inni natomiast modlili się o jej uwolnienie
i by Bóg ulżył jej cierpieniu i obdarzył ją dłuższym życiem.
Szczęście w niebie czy szczęście na Ziemi?
Tamten świat czy wolność tu i teraz?
To przykuło moją uwagę.
Od tamtego momentu zacząłem interesować się sprawami religii.
CO CHARAKTERYZUJE SEKTĘ?
Jako dwudziestolatek zacząłem pisać o religii.
Mieszkałem w Nowym Jorku, pracowałem nad książką.
Dowiedziałem się, że Luke, kolega z dzieciństwa, jest w mieście.
Luke dobrze się zapowiadał.
Pochodził z bogatej rodziny, jego życie rozwijało się wzorcowo.
Planował ślub z narzeczoną. Robił karierę w finansach.
Nagle porzucił to wszystko.
Przeniósł się na drugi koniec kraju. Rodzina bała się, że dołączył do sekty.
Nagle po prostu zniknął.
Jego rodzina wiedziała, że zajmuję się religią.
Poprosili, bym się z nim spotkał i rozeznał sytuację.
To było wkrótce po 11 września.
Wytłumaczył mi, że przyjechał,
by zobaczyć ruiny sekularyzmu.
Powiedział: „Teraz jasno widać, że to walka między dobrem i złem”.
Wydawał się inną osobą.
Opowiedział mi o dziwnej organizacji, do której przystąpił.
„Nie są chrześcijanami”.
Jesteśmy uczniami Jezusa. Po prostu służymy.
Komu?
Tym, których Bóg wybiera na przywódców.
Politykom.
- To jakaś organizacja? - Nie.
Nie ma świątyń, kapłanów, zasad czy rytuałów.
Ale czytacie Pismo Święte?
Jasne, ale głównie pracujemy.
Zamiatamy liście, gramy w kosza, czyścimy toalety.
Czekaj. Czyścicie toalety... politykom?
Brzmi dziwnie, wiem...
- Tak. - Ale to nie tak.
Jesteśmy grupą facetów, którzy mieszkają razem.
Świetna rzecz.
To wydawało się takie proste.
Zaprosił mnie tam, żebym sam się przekonał.
Choć prawie nic o nich nie wiedziałem, zgodziłem się.
Pije pan alkohol, bierze narkotyki albo leki na receptę?
Przyjmowali ludzi tylko z polecenia.
Musiałem przejść rozmowę w biurze na Kapitolu
z asystentem republikańskiego senatora z Oklahomy.
Ma pan dziewczynę?
Pytał mnie o relację z dziewczyną...
- To chrześcijanka? - Tak.
...i rodziców.
Potem zrozumiałem, że te pytania
miały sprawdzić moją gotowość do wyrzeczeń.
Odpowiadałem szczerze.
Musicie pamiętać, że wtedy nie byłem dziennikarzem śledczym.
- Miał pan bliską relację z mamą? - Tak.
Nie próbowałem go oszukać.
Powiedziałem, że piszę książki
i podróżuję po kraju,
próbując lepiej zrozumieć to, jak ludzie widzą Jezusa.
Chciałem poznać też ich wiarę.
Czynsz wynosi 400 dolarów.
Wyżywienie jest wliczone.
Minął chyba tydzień.
Zdałem test.
Zaprosili mnie, żebym z nimi zamieszkał i został ich bratem. Tak to nazywali.
Przyjechała po mnie grupa braci.
Zawieźli mnie na drugą stronę rzeki, do Arlington w Wirginii.
Na przedmieścia Waszyngtonu.
Mieszka tam wielu pracowników służb wywiadowczych.
Wjechaliśmy w ślepą uliczkę.
Minęliśmy piękną, okazałą rezydencję z epoki georgiańskiej.
- Niezły dom, co? - No.
Nie wiedziałem, jak cię przedstawić.
Powiedziałem, że przyjedzie nowy chłopak z Nowego Jorku.
- Pisze książki, jest Żydem. - Pół-Żydem.
I chce poznać Jezusa.
- Wiesz, co powiedzieli? - Nie.
Przywieź go.
Chodźmy.
Wprowadziłem się do domu, który nazywali Ivanwald.
Chłopaki, to Jeff.
Mieszkało tam wielu młodych facetów. Atmosfera jak w akademiku.
Ale zero piwa...
To był pobożny akademik dla wielbiących Boga.
Szybko uświadomiłem sobie,
że miałem mylne wyobrażenia o tym miejscu.
- Jeff. - Witaj w Ivanwald.
Dzięki za zaproszenie.
Spodoba ci się tu.
Chodź, rozpakujesz się.
W pewnych kręgach w Waszyngtonie mówiło się o tym miejscu.
Dom dla chłopców, a trochę dalej dom dla dziewcząt.
To była taka enklawa.
Można tam było odpocząć od normalnego życia.
Dom zamieszkiwali ludzie z całego świata, bardzo różni.
Wierzący i nie.
Wątpiący, sceptycy.
To było coś autentycznego.
Przypominało trochę tych 12 gości, których znamy z kart Biblii.
Jako młody chrześcijanin pracujący w polityce
tego właśnie potrzebowałem.
Tak.
KRYTERIA PRZYJĘĆ DO IVANWALD
DOBRE ZDROWIE (FIZYCZNE I PSYCHICZNE)
AKTYWNY TRYB ŻYCIA BRAK UZALEŻNIEŃ
W Ivanwald wszystko miało swój czas. To było relaksujące.
Zero przekleństw, zero alkoholu.
Zero seksu, zero zajmowania się sobą.
Nie tracisz czasu na czytanie gazet, nie oglądasz telewizji.
Jesz mięso. Studiujesz Biblię.
Grasz w kosza.
Bóg cię kocha, jeśli trafisz za trzy punkty.
Jeff, poprowadzisz modlitwę?
Jasne.
Panie, Dobry Boże,
Ojcze Niebieski,
Jezu, dziękujemy ci...
za naszych braci
i to, że możemy grać w kosza,
pracować w zespole...
i uczyć się, jak być twoimi wojownikami.
Jezu, zanosimy do ciebie tę modlitwę.
Amen.
Zawsze interesowało mnie takie opowiadanie historii,
które polega na zanurzeniu się w życie innych.
Wchodzisz w ten świat wiary tak głęboko, że w którymś momencie się gubisz.
To duchowo niebezpieczne, bo możesz przekonać się do ich wiary.
W Ivanwald mogłem obserwować choć przez pewien czas, co się dzieje,
gdy zaczynam wierzyć w ich ideały.
Gdzie mam uciec od ciebie?
Jeśli wzniosę się do niebios, będziesz tam.
Jeśli pościelę sobie łożę w głębinie, będziesz tam.
To przytłaczające.
Nie da się uciec.
Nieważne, gdzie pójdziesz, Jezus będzie tam na ciebie czekał.
Jezus jest sprytny.
Dotrze do ciebie.
Pomódlmy się.
„Wzywam imię Pana.
Modlę się o jego łaskę.
Chwalę Cię z bojaźni...”
Modliliśmy się, by nas zniszczył, obrócił nas w nicość,
nauczył nas posłuszeństwa.
Mówili, że relacja z Jezusem to najważniejsza część naszego życia.
- Rozumiesz to? - Tak.
Modliliśmy się o to, by zdusić wewnętrznego buntownika.
Dużo zapisujesz.
Ale czy słuchasz?
Wiem, że to nie jest łatwe, ale nic więcej ci nie trzeba.
- To Biblia? - Najważniejsza część.
Jezus.
Zaskoczyło mnie to,
że choć większość z nich była oczytana w Biblii,
nie przejmowali się nią aż tak.
Dostawało się książeczkę
zatytułowaną „Jezus”.
Tylko tyle, nic więcej.
Zawierała cztery Ewangelie: Mateusza, Marka, Łukasza i Jana.
Na końcu znajdowały się Dzieje Apostolskie pod nazwą „Dzieje Ambasadorów”.
Reszty Pisma Świętego nie musieli czytać.
Ich teologia była mało rozbudowana.
Nie było zmagania się z Bogiem czy z sumieniem,
zwykle ważnego dla fundamentalistów.
Nie mówili o szatanie.
Tylko Jezus. To wszystko.
A gdzie jest Jezus w Psalmie 137?
137?
„Córo Babilonu, niszczycielko,
szczęśliwy, kto schwyci i rozbije o skałę twoje dzieci”.
Gdzie w tym Jezus?
Nie wiem, bracie.
Ale On pomoże ci to zrozumieć, gdy nadejdzie czas.
Mówili, że chrześcijaństwo zostało źle zrozumiane.
Ci wszyscy ludzie, frajerzy, uznali,
że Chrystus przybył, by nauczać wszystkich tak samo. Nieprawda.
Mówili, że Jezus miał kręgi władzy. Najbliżsi byli Jakub i Piotr.
W następnym kręgu byli pozostali uczniowie.
Reszta ludzi...
owszem, otrzyma jego nauki,
ale nie w czystej formie,
bo nie potrafią pojąć prawdy.
Kochajmy się.
Jako bracia z tego zewnętrznego kręgu wkraczamy w jeden z wewnętrznych kręgów.
Należymy do wybranych. Do tych, którzy się liczą.
Spośród mieszkających w Ivanwald, tych wybranych,
niektórym przydzielano pracę w siedzibie zwanej Cedars.
Zamiataliśmy liście, czyściliśmy toalety.
Uznałem to za absurdalne.
Uczenie się pokory poprzez czyszczenie toalet możnych.
Załaduj je na taczki.
Cedars było białą rezydencją z kolumnami.
Budynek trochę przypominał Biały Dom.
Było jasne, że to centralny ośrodek ich władzy.
To tam zapraszali zagranicznych przywódców.
Znam go.
To republikański senator z Oklahomy.
Tak, wszyscy tu przyjeżdżają.
Lewica, prawica, republikanie, demokraci.
To etykiety, które nie pasują do wizji naszego ruchu.
Chodzi o coś więcej.
Ostatnio gościł tu prezydent Ugandy.
Modliliśmy się za niego.
Rodzina ma przyjaciół na całym świecie.
Przyjeżdżali dyplomaci z Afryki, obywatele Rosji,
kongresmeni, senatorowie.
Wtedy zrozumiałem, że to coś wielkiego.
To nie tylko ciekawa historia.
To potężni ludzie.
Słyszałam o nich, ale to były pogłoski.
Nie byli sąsiadami, których dobrze się znało.
Poznałam ich, bo jedna z ich limuzyn niestety potrąciła mojego kota.
Było kilka takich incydentów.
Nie zyskali naszych względów.
Carla też przyszła.
Mam trochę listów.
Jako lokalna działaczka, miałam wrażenie,
że albo jest się z nimi, albo przeciwko nim.
Mieli mapę okolicy.
To ciekawe.
Wiedziałaś, że mieli dużą mapę okolicy?
Każdy dom był oznaczony kolorem
w zależności od tego, czy wspierał Bractwo.
Zielony, żółty i czerwony.
Wsparcie, obojętność, wrogość.
- Zapomniałam o tym. - Jak mapa wojenna.
Przez lata prezesowałam stowarzyszeniu sąsiadów.
Dlatego pewnego dnia zapukałam do nich.
Powiedziałam: „Chcę się dowiedzieć o was więcej”.
Uprzejmy mężczyzna oprowadził mnie po wielkiej rezydencji zwanej Cedars.
Budynek z połowy XIX wieku.
Pięknie odnowiony.
Wystrój wnętrz wskazywał, że chcą robić na ludziach wrażenie.
Potem oprowadzili mnie po domu, gdzie mieszkali chłopcy.
Chłopcy pracowali na dworze,
doglądając ogrodu czy czyszcząc rynny.
Mówili, że będą to robić,
aż Bóg przemówi do nich
i da im wytyczne, co mają zrobić z resztą swojego życia.
Powiedziałam: „Jak na dwudziestolatków
są nienaturalnie bierni”.
Kiedy oglądałam dom chłopaków,
jeden z nich powiedział, że we wtorek spotykają się na modlitwę
i może bym do nich dołączyła.
Chodziłam na wtorkowe modły
przez wiele tygodni.
Wyznawcom oferowali poczucie przynależności.
To było bezwarunkowe. „Możecie na nas liczyć”.
Było w tym coś bardzo atrakcyjnego.
Sama chętnie dołączyłabym do grupy, która akceptuje mnie bezwarunkowo.
Tylko trochę poznałam ich wierzenia.
Nie wiem, na czym polega ich wersja chrześcijaństwa
ani czy w ogóle są chrześcijanami.
Natomiast kiedy dowiedziałam się, że bez zahamowań biorą na celownik
bogatych i wpływowych,
uznałam to za niepokojące.
Nie zadawałam niegrzecznych pytań.
Siedziałam i słuchałam.
Aż kiedyś powiedzieli, że nie będzie spotkania.
Potem już nigdy mnie nie zaprosili.
Myślę, że chcieli się mnie pozbyć.
Rozumiem. Weź głęboki wdech.
Jesteś w domu?
Chciałbym być teraz z tobą,
ale nic na to nie poradzę.
Nie mogę tak po prostu stąd wyjść.
No bo... Zapytam ich, dobrze?
Może jutro...
Nie, nie możesz tu przyjechać.
Co słychać?
Też się cieszę, że cię słyszę.
Mam ci tyle do opowiedzenia...
Muszę to skonfiskować.
Oddzwonię.
Pa.
Żartowałem.
Ale nowi bracia nie powinni dzwonić. Chodzi o pełne skupienie.
Wyszedłem, żeby Luke mógł spokojnie pogadać z narzeczoną.
Narzeczona Luke’a to Izebel.
Nie jest posłuszna Bogu.
Odpowiadamy za siebie. Na tym polega braterstwo.
Mam pilnować, byś podążał za Chrystusem.
Dobrze?
Dobrze.
Trzeba pamiętać,
że bracia nie byli złymi ludźmi.
Byli tam, bo szukali w życiu sensu.
Chcieli czuć się częścią czegoś wartościowego.
Byłem już tam dłuższy czas,
gdy jeden z braci powiedział: „Mam dla was zajęcie.
Siłowanie się”.
Wtem ktoś wykrzyknął: „Na niego”.
Nagle wszyscy rzucili się na mnie, uderzali mnie.
Zejdźcie ze mnie!
Wówczas sądziłem, że to dziwne.
Okazało się, że ma to wymiar duchowy.
Jezus, którego znamy, jest łagodny i kochający.
To Baranek Boży.
Postać łagodna i pokojowa.
Oni widzieli go inaczej.
Jezus kocha mocno. Mawiali: „Jezus nie jest słabeuszem”.
Gdyby Jezus żył dzisiaj,
może byłby komandosem.
Może grałby świetnie w futbol.
Chodziło o trening duchowy.
To było chrześcijaństwo prężące muskuły.
Potem zrozumiałem, że oni wciskali we mnie Jezusa.
W ramach tego rytuału inicjacyjnego nasze ciała stawały się jednością.
Chłopaki, nie mogę oddychać.
Nie mogę oddychać.
Zejdźcie ze mnie.
Kto upada, może liczyć na przyjaciela.
Teraz jesteś jednym z nas.
Stańmy w kole.
Bracia mówili o nas, że jesteśmy Rodziną.
Powiedzieli mi, że stanę się członkiem Rodziny.
Albo Bractwa. Czasem tak to nazywali.
Ale nazwa nie jest ważna.
Czasem popełniałem ten błąd, że pytałem o jakiegoś polityka:
„On jest członkiem?”. „Nie, on jest przyjacielem Rodziny”.
Było wiele takich subtelnych różnic.
To była część tej niewidzialności.
Raz zapytałem o hierarchię, strukturę organizacji.
Odparli: „Czemu w kółko o to pytasz?
Jesteśmy tylko my.
Każdy z nas odpowiada za pozostałych.
Tak chce Bóg”.
Nie przyszło mi do głowy, by poprosić o schemat organizacyjny.
Kim są liderzy? Jaka jest struktura?
Ci, którzy byli tam dłużej,
szybko mówili: „Nie używaj nazw”.
Ja: „Jakoś trzeba nazywać”.
Więc mówiło się o „Bractwie” albo grupie przyjaciół,
którzy idą za Jezusem.
Ale odkładając na bok definicje i próby etykietowania,
człowiek widzi, jak działa ta wspólnota,
więc zastanawia się, czy takich grup jest więcej.
Świat desperacko tego potrzebuje.
Jesteście tu, by nauczyć się rządzić światem.
Masz intensywne spojrzenie.
Dziękuję.
Pogadajmy o Starym Testamencie.
Jacy dobrzy ludzie są tam opisani?
- Mojżesz? - Noe?
Dawid.
Król Dawid. Świetnie.
Co czyni go tym dobrym?
Miał silną wiarę.
Ale zrobił wiele złych rzeczy.
Przespał się z żoną innego mężczyzny, Batszebą.
A potem zamordował jej męża.
Ktoś taki ma być naszym bohaterem?
Nie do wiary! Bóg go lubi.
Czemu tak jest?
Może dlatego, że próbował?
Chciał postępować dobrze.
Ktoś jeszcze?
Bo został wybrany.
Tak, wybrany.
Ciekawe zasady, nie?
Powiedzmy, że zgwałciłeś trzy dziewczynki,
a teraz jesteś w Ivanwald.
Co o tobie pomyślę?
Że jestem złym człowiekiem?
Nie.
Nie po to tu jestem, żeby was oceniać.
Mam tylko jeden cel.
Jaki?
Jezus?
Ta niepokojąca rozmowa pozwoliła mi to pojąć.
Ich główną zasadą jest to, że niektórzy są bardziej wybrani niż inni.
A jeśli zostałeś wybrany,
nieważne, co robisz.
Nadal będę cię wspierał.
- Potem powiedział... - My wybieramy naszych przywódców.
Jezus wybiera swoich.
Ostrzegamy wszystkich,
że król nadchodzi.
Król nie tylko tego kraju,
ale świata.
Cedars to wyjątkowe miejsce.
O historycznym znaczeniu, przepiękne.
To miejsce, które oferuje światu gościnę.
Co tydzień organizowaliśmy śniadanie.
Nazywaliśmy je śniadaniem ambasadorów.
Prawdziwych ambasadorów przychodziło niewielu.
Ale to była szansa dla ludzi ze sfery publicznej na to,
by razem się pomodlić.
- Pan prokurator. - Miło pana widzieć.
Ludzie na wysokich stanowiskach mieli szansę na nieformalny kontakt
i swobodną rozmowę,
bez reflektorów,
bez kamer,
wierząc, że Jezus jest pośród nich.
Robi wrażenie.
To były prokurator generalny.
Mateusz, 11,27.
„Nikt też nie zna Syna, tylko Ojciec,
ani Ojca nikt nie zna, tylko Syn,
i ten, komu Syn zechce objawić”.
Nie musiałem pytać, kto jest szefem, bo często o nim gadaliśmy.
Nazywał się Doug Coe.
Zrobimy, co w naszej mocy,
by pomóc panu i pańskiemu krajowi.
Nienawidzi uwagi mediów.
Nie liczy się on, tylko Jezus.
Chcę przekazać drobny podarunek od naszej małej wspólnoty.
Powiedziano mi, że jest jednym z braci,
ale był pierwszym z braci.
Mówili, że to prosty człowiek,
który ze wszystkich ludzi jest najbliżej Jezusa.
Jeśli Doug Coe o coś się modli,
to się ziszcza.
Bardzo podobało im się to, że nikt spoza Rodziny
nie znał Douga Coe.
Uwielbiali opowiadać o tym, jak Doug Coe pojawia się
w gabinetach prezydentów
albo rezydencjach premierów.
Było jasne, że to on jest przywódcą tego ruchu.
Chciałem się dowiedzieć, co to za człowiek.
Wie pan, co mnie martwi?
Muzułmanie.
Mają zbyt wiele dzieci.
My zabijamy nasze.
Jak chrześcijanie mają wygrać ten wyścig z muzułmanami?
Liczne muzułmańskie dzieci mogą być problemem.
Ale ta skłonność do etykiet,
muzułmanie i chrześcijanie,
przeszkadza w modlitwie.
Religia instytucjonalna odciąga ludzi od Jezusa.
Musimy wyjąć Jezusa z religijnego opakowania.
Jak to zrobić?
Dobrze mieć przyjaciół.
Wiecie, jaka to różnica mieć przyjaciela,
z którym się zgadzamy?
Dwaj lub trzej zgadzają się i modlą razem.
Mogą dokonać wszystkiego.
Zgoda.
Ty jesteś pisarzem. Co znaczy to słowo?
Jedność.
Zgoda oznacza jedność.
Absolutną jedność.
Jest na to jeszcze jedno słowo.
Przymierze.
Czy znasz kogoś, kto zawarł przymierze...
- z przyjaciółmi? - Jezus.
Hitler.
Hitler zawarł przymierze.
Tak samo postępuje mafia.
Zobaczcie, jak silne są ich więzi.
To potęga.
Ich łączy honor.
A nas Jezus.
Hitler, Stalin, Mao Zedong,
Osama ibn Ladin.
Rodzina dysponuje bronią, której oni nie mieli.
„Totalny Jezus” w postaci braterstwa w Jezusie.
To daje nam przymierze.
Nic oprócz Jezusa.
Hasło „nic oprócz Jezusa”,
jednocześnie banalne i totalitarne...
Muszę już iść.
...sprawia, że kongresmeni stoją oniemiali, jakby byli świadkami objawienia.
Wielu ludzi mówiło:
„Doug pomógł mi odejść od religii i przyjść do Chrystusa”.
Doug Coe był świątobliwą osobą,
która stawiała bliźnich na pierwszym miejscu.
Stawiał Boga na pierwszym miejscu.
Nie szukał pochwał.
Pod koniec mojego pobytu w Ivanwald
pomagałem przy śniadaniu modlitewnym.
Doug powiedział mi:
„Wygooglaj mnie i usuń wszystkie wzmianki o mnie.
Nie chcę, żeby ktokolwiek o mnie wiedział
i sądził, że ja jestem kimś ważnym, kto za tym stoi.
Tutaj chodzi o Pana, o to, by ludzie byli razem.
Chodzi o dużo więcej niż tylko o mnie”.
Cudownie było usłyszeć coś takiego
w mieście, gdzie liczą się władza, prestiż, wpływy.
Wywierajmy wpływ, ale po cichu.
Taki był Doug.
Jezus Chrystus,
kiedy organizuje ludzi,
tworzy organizację niewidzialną.
Spójrzmy na nasze ciało.
Nie widzimy wystającej wątroby, mięśni czy mózgu.
Bóg stworzył świetną organizację
i okrył ją piękną skórą.
Spójrzmy na mafię. Też jest zorganizowana w ten sposób.
To, co widoczne, jest tymczasowe.
To, co niewidoczne, jest trwałe.
Im bardziej organizacja jest niewidzialna, tym większy będzie jej wpływ.
Początkowo pisałem w dzienniku otwarcie, potem coraz mniej.
To, co mnie dziwiło,
rozmowy, które słyszałem, pytania, które się pojawiały.
Z czasem moje zapiski przerodziły się w dziennik detektywa.
NIC OPRÓCZ JEZUSA
Zastanawiałem się, co to znaczy „nic oprócz Jezusa”.
SFERA WPŁYWU
Jaki wpływ chcą wywierać w świecie?
Nie wiedziałem, jaka jest ich nadrzędna wizja,
choć życie w Ivanwald pozwalało się tego domyślać.
Pewnego wieczoru odbyło się spotkanie z siostrzaną wspólnotą.
Ich dom nazywał się Potomac Point.
Niektóre były bardzo młode, większość miała dwadzieścia kilka lat.
W spotkaniu uczestniczyło też kilka żon starszych braci.
Pełniły rolę przyzwoitek.
Ostrożnie, chłopaki.
Uważnie się nam przyglądały.
Więc żaden seks nie wchodził w grę.
- Cześć. - Hej!
- Wybierasz się na ślub? - Założyłeś krawat.
- A wy nie. - Nie.
Żaden z nas.
Organizacja ma strukturę patriarchalną.
- Cześć. - Cześć.
„Tak jak Chrystus jest głową Kościoła,
tak mężczyzna jest głową rodziny”.
Należy przestrzegać różnych poziomów hierarchii.
Nigdy nie spotkałem się z taką segregacją płciową.
Poznajcie Jeffa.
- Cześć. - Jest nowy.
Dziewczyny, z którymi rozmawiałem,
mówiły mi, że o ile młodzi faceci mogą liczyć na mentora
w postaci starszego, wpływowego członka Rodziny lub polityka...
Można było dostać pracę w jakimś gabinecie politycznym.
Kobiety nie mogły na to liczyć.
Przygotowywano je do służby
i przyszłej relacji z członkiem Bractwa.
Mówili, że celem jest znalezienie „właściwie dobranej pary”.
Mogę cię o coś zapytać?
Tak.
Nie czujesz się dziwnie, że usługujesz mężczyznom?
- Nie. - Nie?
Są zajęci kochaniem nas, a kto kocha ich?
Bóg pragnie osobistej relacji z każdym z nas.
Jezus jest osobą.
Prawdziwą osobą.
Nie abstrakcyjną ideą.
Chce, żebyśmy go poznali.
Skąd taka pewność?
Nie masz wątpliwości?
Nie szkodzi.
Wątpliwość to preludium do radości.
Jako bracia w Ivanwald byliśmy wybrani.
Ja, nie ty.
Może jesteś dobrym człowiekiem, ale nie bratem. To ja zostałem wybrany.
To się zyskiwało.
A co się traciło?
Traciło się tych, którzy nie zostali wybrani. Bliskich.
Jest więc hierarchia, koncentryczne kręgi,
a w ich centrum Jezus.
Obok ciebie jest twoja gromada, twoi bracia.
Odpowiadamy tylko przed nimi.
Dopiero na dalszym miejscu jest twoja rodzina, dzieci,
rodzice, partner. Na drugim miejscu.
Hitler, Stalin, Mao.
Celem była taka właśnie absolutna lojalność.
Widziałem zdjęcia młodych mężczyzn,
dwudziestokilkulatków, w Armii Czerwonej w Chinach.
Stół niczym u rzeźnika.
Przyprowadzali matkę i ojca tego młodego człowieka.
Kładli ją na stole, u szczytu stołu leżał kosz.
On brał do ręki topór i odcinał jej głowę.
Wietkong.
Hitler. Mussolini i jego czarne koszule.
Wszystkie ich przysięgi łączy jedno.
Przysięgamy totalną jedność, nawet za cenę śmierci.
To było przymierze.
Spędziłem tam długi czas.
Zacząłem darzyć sympatią pozostałych braci.
Poczułem się częścią wspólnoty.
Kiedy tam pojechałem, nie wiedziałem, jak długo zostanę.
To zależało od tego, co tam znajdę.
Spotkałem się z wieloma różnymi, czasem dziwacznymi Jezusami.
Ale nigdy wcześniej nie natrafiłem na tak niezwykłe miejsce jak Ivanwald.
„Ci goście są niesamowici, zawsze troszczą się o siebie.
Panuje tu ogromna życzliwość”.
Nie byłem gotowy na to, by odejść.
Któregoś dnia Luke, który mnie tu przyprowadził...
Jego narzeczona podobno została napastowana seksualnie.
Reakcja Luke’a była oczywista:
„Lecę pierwszym samolotem. Muszę ją zobaczyć”.
Bracia na to: „Nie. To my jesteśmy twoją rodziną.
Masz być lojalny wobec nas.
Czemu w ogóle ją napastowano?
Gdzie była, gdy to się zdarzyło?
Co wtedy robiła?”.
Luke i tak pojechał.
Zareagowali na to pogardliwie.
Mówili, że Luke to frajer.
Wybrał narzeczoną, a nie...
grę w kosza z braćmi. To czyniło go frajerem.
Jezus na pierwszym miejscu. To wydawało się proste.
Ale takie nie jest.
Postępujesz właściwie.
Mam nadzieję, że tobie się uda, Jeff.
Wiem, że wciąż masz wiele pytań.
Ciągle o coś, kurwa, pytasz.
To prawda.
Może tu znajdziesz odpowiedzi.
PRZYWÓDZTWO, KTÓRE PROWADZI BÓG RADA BRACTWA
TAJNE
Jest tego więcej?
Dużo więcej.
Jak na niewidzialną organizację generują masę papierów.
Dobra, stary.
Jadę.
- Powodzenia. - Szerokiej drogi.
Zacząłem czytać o historii wspólnoty, do której dołączyłem.
Nie była to zwykła chrześcijańska organizacja,
ale głęboko antydemokratyczny ruch,
która przez 70 lat był w centrum religijnego konserwatyzmu w USA.
„Pragniemy przywódców, których prowadzi Bóg,
przywódców na wszystkich szczeblach...”
Odkryłem, że ta organizacja,
która udawała, że nie istnieje,
była jedną z najpotężniejszych na świecie sieci wpływowych ludzi.
Uganda, Rumunia, Nigeria...
To początek ogólnoświatowej krucjaty duchowej.
Zaczęło się od spotkania 19 biznesmenów...
Ukryć strukturę instytucji.
Bez organizacji, bez członków, bez rozgłosu.
Jezus infiltruje świat.
Tylko Bóg może wiedzieć, jak wielkie są nasze wpływy...
Wybrani.
...którzy oddadzą się...
...wyzwanie...
Pragniemy przywództwa, które prowadzi Bóg.
Przywódcy na wszystkich szczeblach.
...prowadzi Bóg.
Prawdziwi uczniowie...
Wiele udało się osiągnąć.
Wiele więcej trzeba osiągnąć.
Wróg wciąż czai się na wolności.
W FILMIE WYKORZYSTANO SCENY Z KSIĄŻKI „THE FAMILY” JEFFA SHARLETA.
NIEKTÓRE POSTACI I DIALOGI ZMIENIONO.
Napisy: Łukasz Dutka
Fragmenty Pisma Świętego przytoczono za Biblią Tysiąclecia